Barcelona

Hier zit ik dan, anderhalve week na mijn eerste volledige triatlon, mijn dochter slapend in haar wieg, mijn vrouw op vergadering en de voetbal (jawel voetbal) op de buis. Ideaal dus om een verslag van de wedstrijd te posten.

Na de goede prestatie in Stein werd er dan toch nog geopteerd om dit jaar een hele triatlon af te werken. De challenge van Barcelona-Maresme moest het worden.

Voor de wedstrijd niet teveel zenuwen. Ik had gedaan wat ik moest doen en stond met vertrouwen op het strand te wachten voor de start. De dagen ervoor nog 2 keertjes in open zee gaan zwemmen en een klein anderhalf uurtje het fietsparcours gaan verkennen. Voor de rest rusten en veel eten. Als race-ontbijt mij niet gewaagd aan exotismen maar gewoon wit brood met confituur en een banaan of twee.

De start was in waves en ik startte samen met den Benny in wave 7. Hoorngeschal om 8u10 in een wave van exact 216 man. Het zwemmen bestond uit 1 grote lus parallel met de kustlijn. Op een bepaald moment kreeg ik tegenliggers (zwemmers uit voor mij gestarte waves). Ik was dus wel wat afgedreven van de ideale lijn, of beter gezegd mijn voorganger, in wiens voeten ik trachtte te zwemmen, had wat last van een minder oriëntatiegevoel. Zwemtijd 1u 03. Niet fantastisch snel, maar op zich ook niet slecht.

Na een vlotte wissel, groet aan filmende vrouw, lachende dochter en meegereisde schoonmoeder de fiets op voor twee lussen van 66km, eentje van 45 km en nog een aan en af-loopstrookje. In het begin en op het einde van de lus was het een klein klein beetje heuvelachtig, de rest was biljartvlak. Mijn eigen tempo beginnen rijden, steeds onder hartslag 160. Ik haalde de ene na de andere bij en voor zover ze konden kropen ze in mijn wiel. Eerste ronde 38.5 gemiddeld. Op het einde van ronde 1 heb mij af en toe laten uitzakken, maar op die momenten zakte het tempo serieus. Met Franks koerstactiek in gedachte, mij van de rest niets aangetrokken en verder op kop gereden.

Spijtig genoeg deed in ronde twee deed mijn blaas wat moeilijk. Daar ik niet machtig ben het ledigen en het trappen te combineren, moest ik even aan de kant. Groep weg. Door weer mijn eigen tempo te rijden kwam ik enkelingen van de groep weer tegen, werd ook de restant opgeraapt en ditmaal achtergelaten. Einde van ronde drie weer een plaspauze moeten inlassen. Het fietsen ging in iets meer dan 5u, nog op schema om binnen de verhoopte 10u aan te komen. Onderweg was mijn trisuit al aardig aangedikt met zoutkorrels door het zweetverlies.

In de wisselzone stonden er maar enkele fietsen van de mannen die samen in mijn wave waren vertrokken, ik was goed bezig. In het begin ging het lopen nogal moeizaam, weer effe wennen aan die nieuwe beweging. Mijn maag schoot stilaan in een kramp en regelmatig voelde ik een spiertje hier en een spiertje daar. Lopen in de vlakke zon, met het eerste deel wind mee, de terugweg wind op. Op het verste punt hadden ze er niets leukers op gevonden om het keerpunt net achter een mooi steil stukje bergaf te leggen. Een kuitenbijtertje. De eerste twee ronden liep ik nog op het schema van zo’n 12 per uur, maar daarna was het vet van de soep. Mijn maag deed al serieus zeer en begon ik ook krampen te krijgen in kuiten en bovenbenen. Even stoppen om te stretchen en verder, tellend van 1 tot 10 om me in mijn ritme te houden, maar veel hielp het niet meer. De krampen werden heviger en heviger en het fut was eruit, ik kon niet echt bijtanken. Het werd lopen, stappen, lopen, stappen. Je forceren om tot aan de volgende drankpost te blijven lopen, om tot aan de volgende kilometeraanduiding te lopen. Desondanks toch de rit kunnen uitdoen, niet onder de 10u, maar op 10u42, 320ste over all en 22ste in mijn categorie.

Aan de meet liet de dokter mij nog passeren, maar na even trachten te bekomen op een stoeltje, dan toch maar onder begeleiding naar de medische tent gesjoffeld. Ik voelde me draaierig en een beetje van de wereld. Twee infusen met zoutoplossing kreeg ik, en ook overgeefbeurt viel me ten dele. Stukjes van energy bars van tijdens het fietsen zaten er nog tussen, wat er op wees dat mijn energietoevoer niet geheel was gegaan zoals het moest. Gelukkig was den Benny er om mij warm te vrijven en mij zo van mijn geril af te helpen, maar vooral om Caro in te lichten over de situatie en waarom het zolang duurde eer ik uit de recovery area kwam.

Caro beleefde een echte anti-climax. Samen met Lore stond ze me op 200m van de meet op het midden van de weg te wachten om samen met mij over de meet te gaan. Ik was compleet weg en heb ze gewoonweg niet zien staan. Ze is voor mij uit de weg moeten gaan of ik liep ze omver, ik zag ze gewoon niet. Pas toen ik ze al half gepasseerd was, merkte ik ze op. Daar kwam dan nog eens het extra anderhalf uur wachten in onwetendheid bij, dit gedurende mijn opname in de ziekenboeg met niet veel informatie met op en afrijdende ambulances. Caro verdiende een aankomst onder luid applaus. Het hele jaar laat ik haar veel alleen om te gaan trainen, staat ze tijdens wedstrijden trouw te supporteren en heeft ze mij bovendien op een niet zo evidente wijze een pracht van een dochter geschonken. Ik vind het persoonlijk dan ook heel erg dat ik haar niet even heb kunnen laten meegenieten van het gejoel en geschreeuw de laatste meters voor de meet.
Het probleem van deze wedstrijd was het zout en vocht verlies. Ondanks het veelvuldig drinken, teveel vocht verloren. Bovendien had ik voor de start een goede dosis imodium ingenomen, wat klaarblijkelijk naast je sluitspier ook je spijsvertering zelf stillegt (niet slim dus). Dat dan in combinatie met een misschien niet goed uitgebalanceerde inname van suikers en drank zorgde er dan ook voor dat de inname van energie niet liep zoals het hoorde. Het gevolg van krampen en geen energie meer is dan eigenlijk ook logisch.
Achteraf zit ik dan ook vooral met de ontgoocheling van de tegenvallende marathon van 4u30 terwijl ik op 3u40 mikte. Het voelt als zonde van al die trainingsenergie en tijd. Er zat gewoon veel meer in en met mijn beoogde tijd en in mijn ogen haalbare tijd in gedachten zou ik dan meedoen voor top 5 in mijn categorie.

Qua herstel heb ik met die twee zakken vocht niet veel last gehad van mijn spieren, wel regelmatig dipjes van een lichte duizeligheid en zeer moe, maar dit is nu allemaal achter de rug dus ik ben weer compleet terug de oude.

Stein

De 3/4de van Stein, na het schrappen van Klagenfurt en later Nice, toch wel het doel van 2009. Het was frisjes en de wolken voorspelden niet veel goeds. Op tijd ter plaatse, rustig wisselzone inrichten en met de fiets naar de haven, de zwemstart. Fiets laten keuren, voor de zoveelste keer naar het toilet, wetsuit aantrekken en plaatsnemen in de startbox. Ondertussen al blauwe handen en een korte maar hevige stortbui hielp niet echt om het warm te krijgen. We zullen ons warm moeten zwemmen.

Volgens het strikte wedstrijdschema, konden we om 8u29 het water in om ons dan naar de startlijn te begeven. Het water voelde met zijn 20 graden warm aan en ik begaf me op aanraden van de coach naar de rechterkant van de startlijn. 8u30, het startschot. De meute begon te spartellen en ik spartelde rustig mee. De coach had gelijk. Aan de rechterkant starten leverde mij niet teveel geduw en getrek op. Enkel rond de boeien van de zwemlus was het logischerwijze wel weer dat gewriemel. Na ronde 1 (1500m), mochten we even het water uit om te laten registreren dat we echt wel die ronde hadden afgelegd. Ronde twee ging wat trager, maar met een behoorlijke tijd van bijna 47 minuten kwam ik als 37ste uit het water.
De eerste Jansfans waren ondertussen gearriveerd en stonden me op te wachten aan de wisselzone. In de wissel snelde ik Paul voorbij, maar ik wist dat ik hem snel zou terug zien. En jawel, bij de eerste deftige strook bergop hoorde ik zijn typisch gefluit in de achtergrond.

Het fietsen bestond uit vier ronden, met per twee stevige klimmen en een bergop op kinderkopjes (110km). Tussenin lekkere stukken vals plat maar ook drie snelle afdalingen. Ondertussen was het weer en harder aan het regenen, zodat het water over de weg stoomde en diepe plassen ontstonden. Dat in combinatie met profielloze bandjes maakte het vooral bergaf goed oppassen en slipte het achterwiel bergop soms weg. Paul en ik ontwikkelde terwijl een goed tempo en door het selectieve parcours haalden we samen de ene na de andere in en bleven we steeds met z’n tweetjes over. Enkel Frank zoefde ons voorbij.

Halverwege ronde twee sloeg het noodlot toe. Paul zijn achterwiel zwiepte weg bij het remmen voor een scherpe bocht. Achterwiel paraplu, met andere woorden game over. Ik zette mijn fietsproef alleen verder en kon de rondetijden vrij constant houden. Aan het einde van de rit begon mijn onderrug wat op te spelen, maar ik slaagde er toch in om met een gemiddelde net onder 35 als 14de de wisselzone binnen te rijden. Een onverwacht resultaat.

Ondertussen werd de horde Jansfans groter en ook de zon kwam er door. Bij de eerste loopmeters bergop vloekte ik nog: “Dit is echt wel de laatste keer, zot dat ge zijt. No way dat ik volgend jaar Lanzarote of nen volledigen doe!” Desondanks had ik nog wel een goed ritme te pakken. Door mijn positie redelijk vanvoor in de wedstrijd was het wel even wennen om zowel voor als achter mij geen atleet te zien. Deed ik eigenlijk wel mee in een wedstrijd?

Vanaf ronde twee werd ik op de hoogte gebracht dat ik volgens mediawatcher en thuisblijver Caro 16de lag. Dit tesamen met meer richtpunten was er motivatie genoeg om ervoor te blijven gaan. Spijtig genoeg was einde ronde drie de immodium van ’s morgens uitgewerkt, en heb ik buurtbewoners nog net op tijd kunnen overtuigen om hun toilet te mogen gebruiken. Hierdoor was ik enkele minuten kwijt, maar was vooral mijn ritme gebroken. Uiteindelijk verloor ik in de loopproef 5 plaatsen, wat ten opzichte van vorige wedstrijden een hele vooruitgang was. Als 21ste rolde ik over de meet, zonder darm-incident had er misschien een top 20 plek ingezeten.

De eindtijd was 6u 23, ver onder het vooropgestelde doel van onder de 7u te eindigen. Het zwemmen was goed, het fietsen het sterkste onderdeel en het lopen was met zen 12.8 per uur gemiddeld over 30 km onverwacht snel op zo’n zwaar geaccidenteerd parcours.

En nu, nu even recupereren, de stijfheid laten wegtrekken en uitkijken naar het grootste event van het jaar, de geboorte van mijn zoon….. of dochter.

Voting

Met de verkiezingen van 07 juni in het achterhoofd, heb ik een stemmings-vakje toegevoegd. Moet ik meedoen aan de IM van Lanzarote 2010?

Er zijn pro en con's.

Enkele pro's:
"Misschien doe je er maar ene in je leven, dan doe je best ineens de zwaarste"
"Je bent al jaar na jaar aan het opbouwen, het zou zonde zijn om dat nu te laten schieten"
"De kleine zal nog klein zijn, dus nu kan je nog veel gaan trainen, eenmaal ze ouder worden...."
"Misschien doen er enkele van de club mee, altijd leuker dan alleen"

En wat con's:
"Deze winter was het motivationeel al wat moeilijk, wat zal dat volgend jaar geven"
"Tegen dan is het spruitje een half jaar en vraagt die veel aandacht"
"Lanzarote, die hitte, de wind, zo'n eiland... kies toch enen dichterbij"

(indien onder voorwaarde dat... gelieve in een reactie de voorwaarde te vermelden, zo kan ik er rekening mee houden)

Hometown Leuven

Na Geel vorige week, was nu de tijd rijp voor de eerste halve van het seizoen, de halve van Leuven. Het weer zat al direct mee, frisjes, regen en veel wind, dat beloofd.

De zwem vond plaats in de plas van Rotselaar. Na lang in de koude te moeten wachten (start werd uitgesteld met 15 min), konden we er toch aan beginnen. Het was een vliegende start, en ik lag dan ook al mijn armen te vermoeien terwijl de rest nog rustig naast mij liep. Ik dus weer rechtop om 5m verder te lopen en terug het sop in te duiken. Was het door de koude, ik weet het niet, maar het zwemmen liep voor geen meter. Ik startte naast Paul, maar moest hem al snel laten gaan en ook bij andere voeten kon ik maar moeilijk aanpikken. De ademhaling verliep stroef, pijnlijke schouders en bijgevolg een nog stroevere zwemstijl. De 2500m bestond uit een aanloopstrook en twee ronden rond de boeien. Of ik veel ben afgeweken van mijn lijn weet ik niet, maar allesinds herkende ik in de laatste honderden meters de Adidas badmuts met witte bril van de heer de Groof. Ik moet toegeven, een extra motivatie om het tempo trachten te verhogen en voor mijn teammate uit het water te komen.

Na een kleine 38min en als 64ste bereikte ik de oever. Na een redelijke wissel konden we starten met het fietsen.

Zoals steeds verliepen de eerste kilometers niet vanzelf, even recuperen van het zwemmen, wat eten en zoeken naar het goede tempo. Na een 8-9km, kwam Frank voorbijgeschoven. De trainer had aangegeven om hem indien mogelijk te volgen, maar daarvoor had ik op dat moment de kracht niet. Er had zich ondertussen al een groepje gevormd en Paul, het nummer 56 en ik reden afwisselend wat kilometers op kop zodat we onze groep lieten aandikken met bijgehaalde voorliggers. In het begin van de laatste ronde, trok ik klaarblijkelijk iets te stevig door en op de enige puist in het parcours had ik zo'n 50m voorsprong op de groep. En dan heb je de keuze, of wachten, of doortrekken. Ik koos voor het laatste, in de veronderstelling dat ze achterin met verenigde krachten ze me wel zouden terughalen. Zeker langs het kanaal met wind op kop wist ik dat je daar als enkeling zwakker staat. Gelukkig waren er op de omloop ook reeds wat gedubbelde of tragere atleten aan het rijden, zodat ik steeds over een mikpunt kon beschikken. Ik passeerde clubgenoot Dave, en probeerde hem nog met een tikje op zijn schouder aan te porren om mee te volgen. Dave had spijtig genoeg een mindere dag.

Ik kwam de wisselzone als 30ste binnen, met ik schat een minuutje voorsprong op de groep. Een motivationele boost, dus het lopen werd met het nodige enthousiasme aangevangen. Spijtig genoeg viel dat bij het eerste vals plat wat tegen en moest ik het tempo laten zakken. Steken in de milt, pijn aan de enkel, kramp in de kuiten en bil. Misschien toch wat teveel gegeven tijdens het fietsen?

Het loopparcours was een bezoek aan mijn jeugd. Langs het stadspark, waar ik tijdens de lessen LO mijn eerste sprintjes trok en meestal als eerste van de klas de 'duurloopjes' aflegde; mijn eerste kot; de downtown-jack, waar ik meerdere balletjes in de pocket liet verdwijnen; het begijnhof; het Paridaens, de meisjesschool waar menig meisje mijn hartje sneller liet slaan; het Sint-Pietetscollege, waar ik de eerste 2 minder leuke jaren van mijn middelbare schooltijd beleefde; de Grote Markt; de Chaos, waar ik uren met Mr. Jones aan de toog jeneverkes heb zitten drinken; mijn basisschool, een heerlijke tijd.

Verder over de loopproef. Zoals te verwachten werd ik bijgehaald door meerdere atleten uit de achterliggende groep. En ook Paul kwam mij zo even vergezellen, ook hem moest ik laten lopen. Stilaan kwam ik door mijn dipje en kon ik de afstand op mijn voorliggers gelijk houden en later zelfs verkleinen. Af en toe schoot er wel een kramp in mijn dij of ergens anders, maar de cola deed zijn werk. Ik kon het tempo verhogen en haalde terug atleten in de mij eerder voorbij waren geschoten. De supporters op de verschillende plekken langs het parcours, deden goed hun werk en halverwege de laatste ronde zag ik in de verte sterke zwemmer en fietser Long John lopen. Sorry Johan, maar je was een goed mikpunt en op een goede kilometer van het einde kon ik hem nog bijbenen. Na de laatste keer bergop was het vooral bergaf richting finish.

Eindtijd 4u 19min 45sec, goed voor een 45ste stek op een 315 deelnemers, en derde Hetric'er achter snelle loper Frank (9de) en Reinhout. Goed genoeg om tevreden over te zijn.

Met veel dank aan de supporters, al dan niet met spandoek, en nu op naar de 3/4de van Stein eind juni.

De Kwart van Geel

Jawel, de kop is eraf. Het seizoen is op gang geschoten met de klassieker: de kwart van Geel. Vooraleer verslag uit te brengen van deze wedstrijd, even vermelden dat er wel wat wijzigingen zijn gemaakt in de seizoensplanning.

Caro en ik verwachten ons eerste kindje, en onze spruit is uitgerekend voor den 10de juli. Bijgevolg werd het hoofddoel van 2009, mijn eerste Iron man, verschoven van Klagenfurt (midden juli) naar Nice (eind juni), en later helemaal afgevoerd. Het nieuwe doel wordt de drie kwart van Stein, eind Juni. Die eerste volledige zal wel een andere keer passeren. De seizoensplanning ziet er dan voorlopig ook zo uit: kwart Geel (juist geweest), halve van Leuven, drie vierde van Stein, bevalling Caro, en daarna..... daarna zien we wel. Afh. van wanneer de kleine komt, zie ik de halve van Eupen en Gérardmer nog wel zitten.

De wedstrijd zelf dan; Het is altijd een beetje aftasten, hoe zo'n eerste match gaat verlopen. De trainer zijn richtlijnen waren duidelijk, vollenbak zwemmen, laten meedrijven in het fietsen en dan progressief lopen.

Ik zat net in het water, lag op de tweede rij en het startschot werd al gegeven. Weinig volk om me heen en dus ook weinig getrek en geduw. Reeds snel had ik een goed tempo en na wat zoeken vond ik een goed paar voeten om te volgen. Een paar snelle voeten want in net geen 2O min over 1500m stond ik alweer op het droge. Dat had ik niet verwacht.

Na de eerste swim-dizzynes en een stroeve wissel, de fiets op. Mij eerst, zoals opgedragen, me wat laten meedrijven. Dat ging mij daar toch iets te traag. Na een clubgenoot te hebben voorzien van extra balast (mijn drinkbus), zette ik mij op het kopje van het groepje en ben dan alleen doorgereden op zoek naar een voorligger. In de laatste ronde kwam er nog zo'n enkeling voorbij en bij hem kon ik 'aanpikken' tot aan de wisselzone.

Wederom een trage wissel. Mijn metgezel was al lang de wisselzone uit, toen ik het op een lopen zette. Ik had snel een goed ritme, en werd niet zo catostrofaal ingehaald als andere jaren. Ik kreeg het zelfs voor mekaar om enkele voorliggers bij te halen. Doordat de veteranen voor ons waren gestart was er bovendien ook altijd een mikpunt aanwezig. Na speaker Embrechts te hebben aangepord om mijn naamsbekendheid wat te vergroten, zaten we al bijna in de laatste van drie loopronden. Halverwege deze ronde kwamen er nog twee sneller kerels voorbijschuiven. Aaanpikken was de boodschap. Eigenlijk ging dit nog vrij makkelijk, waardoor ik besef dat ik dat mss vanaf vroeger in de loopwedstrijd moet proberen. In zo'n loopproef loop ik waarschijnlijk nog teveel op reserve. Mezelf tot de grens van het doodgaan pushen is niet zo eenvoudig en dat zal nog wat leertijd vergen. Sterven in de slipstream is mentaal iets eenvoudiger. Net onder de 40 min over een kleine 10km is op zich niet slecht, maar ik weet dat ik eigenlijk fysisch beter en vooral sneller kan. Nu het koppeke nog.

2u, 1 minuutje en 20 secondjes, dat was de eindtijd, goed voor een 46ste plek overall in een mooi deelnemersveld. Wetende dat de voorbereiding eerder in het teken stond van langere afstanden en dat eigenlijk al de drie onderdelen redelijk goed tot goed waren, geven deze me wel het nodige vertrouwen voor de komende wedstrijden.

Greetz

Jan

Erkenning

Eindelijk,

na al die jaren in het triathlon wereldje, na die deelnames aan verschillende wedstrijden, na zovele uren training word ik eindelijk in het milieu erkend. Mijn wel gekende en alom geprezen slap-handje loopstijl zal niemand meer ontgaan. Logischerwijze werd ik dan ook het uithangbord voor de drukbezette triathlon van Brugge !

Het werd er stillekes tijd voor. Mijn debuut in dze sport, via deze wedstrijd annno 2005, werd dan ook begrijpelijkerwijze hiervoor uitgekozen.

http://www.triathlonbrugge.be/

Gegroet
Jan